DÜNYANIN SON ŞİİRİ
tamunun
gönüllü odunu
çam ağacı
tamunun
gönüllü hamalı katır
anlattı
cümlemiz
kırk satırda
anladık
katır kuyruğu gibi
ne uzadık
ne kısaldık
ezelden kıyamete
kaşla göz arası
vardık
halbuki gâlib
baştan
belli
israfil'in
üflediği son şiir:
sûr,sûr
evet,sûr...
insan bu son şiirden
nasıl
korunur...
efraim soğaç
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder